» چو داغ لاله مرا در حدیقه هستی

چو داغ لاله مرا در حدیقه هستی                     به پاره دل و لخت جگر مدار گذشت

شیرینی نشاط، جهان را گرفته است                 صبح از هوای تر شکر آب دیده است

عکس رخ تو آینه را چون نگار بست                    بر گرد شهر حسن ز آهن حصار بست

موجی است که تاج از سر فغفور رباید                چینی که در ابروی تو ای تلخ جبین است

کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن               هر فتنه که می بینم در زیر سرزلف است

به فریب کسی ز راه مرو                                 یوسف من، اگر برادر توست