» ز بحر کمان خاست ابری سیاه

ز بحر کمان خاست ابری سیاه            که بارانش بد ناوک عمر کاه

چنان بافت پر در پر هم خدنگ             که شد تنگ، میدان پرواز تنگ

ز باران پیکان خارا گذار                        فشاندند گرد از رخ کارزار

چنان تیر در فیل شد جایگیر                 که خرطوم او گشت قندیل تیر

ز پیکان دل خاک شد آبدار                    فلک ترکشی شد پر از تیر مار

کمان طاق دروازه مرگ بود                  که سهمش دل از پردلان می ربود

گذشتی چنان صاف از سینه تیر            که موج سبکبال از آبگیر

به مردان کین ناوک دلگسل                  ز پیکان در آن جنگ می داد دل