» بانگ نی

گردون سنگدل نبود مرد جنگ ما                پروای تیغ کوه ندارد پلنگ ما

زد غوطه بس که در تن خاکی روان ما        گردید رفته رفته زمین آسمان ما

تا چند نهد روی به رو آن کف پا را؟              می ریزم، اگر دست دهد، خون حنا را!

بگذار شود زیر و زبر جسم گران را               تا چند عمارت کنی این گور روان را؟

بیدار کند بانگ نی افسرده دلان را               نی صور سرافیل بود مرده دلان را