» مهردار رحمت پروردگار

نیستی گر مهردار رحمت پروردگار                       چون نگین بهر چه داری این سیاهی بر جبین؟

هست اسماعیل یک قربانی لاغر ترا                   کز نم خونش نکردی لاله گون روی زمین

گر زبان ناودانت چون قلم می داشت شق           پاک می شد از غبار معصیت روی زمین

تا در تکلیف بر روی جهان واکرده ای                     در پس درمانده است از شرم، فردوس برین

در حریم جنت آسای تو اهل دید را                      در نظر می آید از هر شمع جوی انگبین

ناودان گوهر افشانت ز رحمت آیه ای است            از حریم لطف نازل گشته در شان زمین

گر نه ای روشنگر آیینه دلها، چرا                         جامه و دست و رخت پیوسته باشد عنبرین؟

ایمنند از آتش دوزخ پرستاران تو                         حق گزاری شیوه توست ای بهشت هشتمین