» در وصف کعبه و تخلص به مدح علی(ع)

ای سواد عنبرین فامت سویدای زمین      مغز خاک از نهکت مشکین لباست خوشه چین

موجه ای از ریگ صحرایت صراط المستقیم     رشته ای از تار و پود جامه ات حبل المتین

غنچه پژمرده ای از لاله زارت شمع طور      قطره افسرده ای از زمزمت در ثمین

در بیابان طلب یک العطش گوی تو خضر      در حریم قدس یک پروانه ات روح الامین

مصرع برجسته ای دیوان موجودات را       از حجر اینک نشان انتخابت بر جبین

میهمانداری به الوانهای نعمت خلق را      چون خلیل الله داری هر طرف صد خوشه چین

طاق ابروی ترا تا دست قدرت نقش بست      قامت افلاک خم شد، راست شد پشت زمین

مردم چشم جهان بین سپهر اخضری       جای حیرت نیست گر باشد لباست عنبرین

شش جهت چون خانه زنبور پرغوغای توست      کهکشان از نوشخند توست جوی انگبین

عالم اسباب را از طاق دل افکنده ای      نیست نقش بوریا در خانه ات مسندنشین

تا به کف نگرفته بود از سایه ات رطل گران     در کشاکش بود از خمیازه رگهای زمین

با صفای جبهه صاف تو از کم مایگی       چون دروغ راست مانندست صبح راستین

آب شوری در قدح داری و از جوش سخا     می کنی تکلیف خلق اولین و آخرین